زندگی اش را سیل برده بود..توانسته بود چرخ خیاطی اش را نجات دهداز اینکه اینده را دوباره خواهد ساخت خوشحال بود...

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد! نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت! ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد! گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش... و او یکریز و پی در پی دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد... بدین سان بشکند در من سکوت مرگ...

حکایت نحوی و کشتیبانشاعر : مولانا جلال الدین محمد بلخیکتاب : مثنوی معنویقالب شعر : مثنویآدرس شعر : مثنوی معنوی مولوی دفتر اول ابیات ۲۸۳۵ تا ۲۸۴۰آن یکی نحوی به کشتی در نشسترو به کشتیبان نهاد آن خودپرس

ادب نشانه ترس نیست... از خدا جوییم توفیق ادببی ادب محروم ماند از لطف رببی ادب تنها نه خود را داشت بدبلکه آتش در همه آفاق زد(حضرت مولانا )

داداش......؟؟"جانم..........؟؟سیگار داری.........؟؟"دختر ک سیگار نمیکشه.....دختر که این همه دردو تحمل نمیکنه.................؟؟ میکنه ایا؟؟

اگر جای چیزی را در زندگی خود خالی میبینی که به تو احساس کسالت و سردی می دهد باید کاری انجام دهی که خلآ روحت پر شودتو برای تجلی پا بر این جهان گذاشته ایتو برای تحقق اهدافی در این جهان هستیهرگـــــــز

ﻋﻤﺮﻋﻘﺎﺏ70ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ولی ﺑﻪ 40 ڪﻪ ﺭﺳﯿﺪ...ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻃﻌﻤﻪﺭﺍ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ...ﻧﻮڪِ ﺗﯿﺰﺵ ڪند ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺧﻤﯿﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ...ﻭ ﺷﻬﺒﺎﻝ ﻫﺎﯼ ڪﻬﻨﺴﺎﻝ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ڪﻠﻔﺘﯽ ﭘﺮ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯿﭽﺴﺒﺪ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﺩﺷﻮﺍ

زندگی، بدون روزهای سخت نمی شود..روزهای سخت،همچون برگهای پاییزی شتابان فرو می ریزند،در زیر پاهای تو، اگر بخواهی… فراموش نکن !برگهای پاییزی بی شک در تداوم بخشیدن به مفهوم درخت و مفهوم بخشیدن به تداوم د

زمین در انتظار تولد یک برگ.....من در حال شمارش معکوس.....صفر همیشه پایان نیست.......گاه آغاز پرواز است.......